امام صادق علیه السلام در منابع اهل سنت
سیره اهل بیت
1395/10/7


یکی از امتیازات رهبران و امامان مکتب تشیع این است که نویسندگان و بزرگان اهل سنت به فضیلت و صداقت آنان اعتراف نموده است که در این نوشتار به چندی از اهل سنت اشاره می¬شود.
ابن خلکان از علمای شافعی اهل سنت در کتاب وفيات الأعيان درباره امام صادق اینگونه می نویسد:« لقب بالصادق لصدقه في مقالته و فضله أشهر من أن يذكر.» امام صادق (عليه السلام) بخاطر صداقتش بود كه ملقب به صادق شد، فضائل امام صادق (عليه السلام) فراتر از اين است كه بتوان به زبان آورد. (وفيات الأعيان ابن خلكان، ج1، ص327)
مفتي حجاز و فقيه شافعي ابن حجر هيتمي چنين می نویسد: « أفضلهم و أکملهم جعفر الصادق و من ثم کان خليفته (اي الباقر) و وصيه و نقل الناس عنه من العلوم ما سارت به الرکبان و انتشر صيته في جميع البلدان روي عنه الأئمة الأکابر.» او در صواعق مي‏نويسد: «فاضل ترین و کامل تیرن فرزندان امام باقر عليه‏السلام جعفر صادق است و لذا جانشين و وصي او بود مردم به اندازه‏اي از وي نقل علوم کردند که در تمام نقاط دنيا منتشر شده و شهرتش سرتاسر جهان را فرا گرفت. (الصواعق المحرقة، ص 177.)
حافظ ابو نعیم در حلیه الاولیا مي نويسد: « و منهم الامام الناطق و الزمام السابق, ابو عبد الله جعفر بن محمد الصادق, اقبل على العباده و الخضوع و آثر العزله و الخشوع و نهى عن الریاسه و الجموع»  و یکى از آن بزرگان امام به حق ناطق و پیشواى جاودانه جعفر بن محمد الصادق است. او بر عبادت و بندگى و پارسائى چنان اقبال کرد که از دنیا و ریاست دنیا بکلى چشم پوشید و خشوع و فروتنى را برنامه خود قرار داد. (حلیه الاولیإ ج 3 ص 192)
ذهبی در مورد امام صادق چنین می نویسد:« مناقب جعفر کثیرة و کان یصلح للخلافة لسؤدده و فضله و علمه و شرفه رضی الله عنه.» ویژگی‌ها و فضائل جعفر بن محمد زیاد است و به خاطر آن بزرگواری و سیادت و فضل و علم و شرفش، صلاحیت خلافت بر مسلمین را داشت. (تاریخ الإسلام للذهبی، ج۹، ص۹۳)

 

درباره ی نویسنده
جناب آقای رحمت الله حمیدی